...چادرش رو روی شانه اش انداخت و گفت:"ببینم تو نمی خوای امشب خوش باشی؟ این طوری بهتره هم تو خوش بگذرون و هم من چند تومن گیرم میاد. گمونم اینطوری خداوند تو هم راضی راضی باشه. قبوله؟" توی یه فرعی پیچیدم و گفتم تو تا حالا چیزی درباره خداوند شنیده ای؟ آینه کوچکی از توی کیفش بیرون آورد و خودشو توی آینه برانداز کرد و گفت: " یه چیزایی شنیدم اما چیز زیادی ندیده ام، اما اون نسناس گمونم هیچی نشنیده باشه. منظورم شوهرمه. خیلی ها رو می شناسم که هیچی از خداوند نشنیده اند. گمونم خداوند هم چیز زیادی از من نشنیده." بعد شیشه ماشینو پایین آورد و گفت " اگه شنیده بود که لابد من رو زیر دست و پای اون بی صفت ها رها نمی کرد.اگه شنیده بود که واسه یه لقمه نون مجبور نبودم هر شب یه جا باشم." بعد بغضش گرفت. گفت" اگه شنیده بود که مجبور نبودم هر روز به بچه هام دروغ بگم که دارم میرم خرید."

کنار خیابون ماشین رو نگه داشتم و توی جیب هام رو گشتم و هرچه تا اون وقت کار کرده بودم گذاشتم توی دستش. حتی پول خردها رو هم گذاشتم توی دستش. گفتم خیال کن خداوند من از توی آسمونش این ها رو انداخته پایین. مثل کسی که جن دیده باشه چند لحظه به من نگاه کرد و بعد پول ها رو قاپید. از ماشین پیاده شد و زل زد تو چشمام. اشک تو چشماش جمع شده بود. قبل از اینکه در رو ببنده گفت:    

 " از طرف من روی ماه خداوند رو ببوس!  "

پ.ن: در شرایط نوشتن نیستم. متنیه از کتابی که پارسال خوندم نوشته مصطفی مستور...